رهاترین نسیم دشت

چگونه چنین زندانی ام کردی؟

بهار,م

کاج همیشه سرسبز آخرین دره پرجویبار

چگونه چنین پائیزی ام کردی

نمی دانم

جنگل,م

آتش گرفته

و تو می وزی

نسیم...

گر می گیرم

نابود می شوم

شاید, این نوشته

تیری در تاریکی باشد

و شاید الان نمی خندی...

نمی خوری.. یا موسیقی شاد گوش نمی کنی

شاید

این نوشته حالت را خوب کند

اگر ساده لوح نباشم...

شاید

وسط یک مهمانی مجلل هستی

بلند می خندی

موسیقی شاد گوش می کنی

و با از ما بهترانی

و من در اندیشه تو

به باران چشم دوخته ام

شاید

من نیاز دارم بنویسم؛

دوستت دارم...زیبای من

و در کنار تو ام

بی آنکه در طمع جوابی باشم

خشمگین ترین اقیانوس, بودم

با همه به هم خوردنهای امواج چند صد متری

غرش و باران و تلاطم و خود زنی ها

که حتی صدای غرش رعد و برق به گوش نمی رسید

به تو که رسیدم شدم اقیانوس آرام

درگیر بودم

گم شده بودم

سرگردان

گرسنه

تشنه

بی امید

بی ابر و بی مرغ دریایی

صبح تو را دیدم که خوابیده بودی

نگاهت کردم یک دل سیر

به ساحل, رسیدم

لب و لوچه ...چه جفت جور قشنگی

لب همان جاده ای که دلتنگ می شوم

لب دریا

لب ساحل

همان قلب پرتلاطم من است

اگر مقایسه, ای قرار است بکنی

با لب آتشفشان مقایسه کن

آتشفشان عشقم...

قولهایت فراموش نشود

نرگس دریایی

در دکان من همه جوره متاعی است

اما

من شعر و احساس

نمی فروشم